تقدیم به پیرمردی که در سودای جوانی بود

و پیرانه سر ، همچون جوانکهای کوچه و بازار

نرد عشق می باخت

و در آرزوی وصال گل رخان نو رسیده

روزگار میگذراند.

(عشق پیری گر بجنبد سر به رسوایی کشد )

گفته بودم چو بیایم که ببینی من را

شاید آن تصویر مبهم پاک گردد از وجودت

آمدم ، اما چه حاصل ؟؟؟

کاش وقتی که تو دیدی ، من نبودم تا ببینم

طرفه آن روی شیرین ، سوخت از سر تا سجودم

حاصل آن آمدن ، رفتن و دیدن

نه همان شد ، که بدان آمده بودم

نه تو آرام شدی ، نه من مهجور

کاش آن روز

پای رفتن را نبود

تا   ، تو  یا من

هر دو در آن هجر مبهم

باز ، می ماندیم و آتش هم

به این دلهای کوچک

رحم میکرد

پی نوشت : ظاهرا آتش رحم نکرد ، چون طبیعت آتش ،

سوختن و سوزاندن است

از اونجایی که تنبلی بر ما مستولی گشته و

البته سرم هم خیلی شلوغه و نمی تونم به موقع

آپ کنم و قریحه شاعری هم  کم رنگ شده !!!!

بنابراین همین که برای تبریک ازدواج سیما خانم

توی وبلاگ آبجی نسیم ، یه دونه کامنت گذاشتم

سوء استفاده نموده و اون کامنت رو به عنوان

یه پست جدید اینجا نوشتم

کی  به کیه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

سلام بر سیما خانوم ، نو عروس عزیز



سلام بر نسرین ، دکتر هر چی مریض

سلام بر بصیر ، در بدر خیلی تیز

سلام بر پویان ، از راه رسیده لذیذ

سلام بر نازی ، بچه شانزه لیز

سلام بر بهمن ، به خارجی پلیز !!!!

سلام بر نسیم ، صاحب خونه تمیز

سلام بر خودم ، رئیس کوچولوی ریزه میز

سرودیم و گفتیم اینجا هم باشد تا گم نشود :

دیوار دلم شیشه مینا دارد

گاهی به تمنای دل دیوانه

یا گه به تقلای رخی مستانه

یا می شکند، یا که ترک بردارد

یک تک بیتی هم برای نسرین گفتیم در همان مسابقه :

گل اگر گل بود دیگر، حاجت حوری نبود

این حکایتها همه از بی گلی است

یه دونه دوبیتی هم استاد عزیزم دیروز فرمودند :

جمعه یعنی شوق یعنی انتظار

جمعه یعنی طاق ابروی نگار

جمعه یعنی یک غروب گریه دار

جمعه یعنی مهدی (عج) چشم انتظار

و ما هم یه دونه دوبیتی در جواب صادر نمودیم :

جمعه روز تشنه روی حبیب

جمعه روز داغدار بوی سیب

جمعه روز یاد زهرای بتول(س)

جمعه روز انتظار آن غریب

فارغ از ما و منيت ، پا دهيم

كاش در درياي وحدت غوطه ور

ساحل غم را به يم ، سودا دهيم

یه باغبون بیکاری

رفته بودش با گاری

به دنبال یه کاری

شاید به شهر فرنگ

با آدمای مشنگ

شاید به یه جای دور

با رنگای جور وا جور

شایدم این نزدیکا

پیش همه ، هم پیکا !!!

ولی بازم اومد اون

با یه سبد پر از خون

خون گلای وحشی

که ریخته بود تو کشتی

همه شدن سرازیر

به رگهای مرد پیر

آهای آهای نقاره

حرف میزنه دوباره

یه باغبون تنها

اومده ، پس بهاره

گلای ناز و قشنگ

بازم باید بخندید

راه عشق و امیدُ

مبادا که ببندید 

سلام به همه دوستان عزيزم

بالاخره بعد از ممارست فراوان تونستم كه يه دوبيتي بسرايم

اميدوارم بعدا اين دوبيتي مورد استفاده كليه كودكان عزيز قرار بگيرد

و از ما هم ياد كنند كه زحمت بسيار كشيديم تا اين دوبيتي توليد شد :

يه توپ دارم قلقليه

سرخ و سفيد و آبيه

ميزنم زمين هوا ميره

نمي دوني تا كجا ميره ؟؟؟؟؟

حالا هي بياييد بگيد كه استاد !!!! چرا آپ نمي كني؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

منم حساس !!! مجبور شدم شعر بسرايم

ولي نمي دونم چرا اين شعري كه گفتم اينقدر به نظرم آشناست !!!!!

نمي دونم شايد قبلا يه بار ديگه هم ، اين شعر را خودم گفته ام و

يادم رفته ثبتش كنم ، شايد هم يك نفر اون را از من دزديده و قبلا به اسم

خودش منتشر كرده !!!!!!!!!!!! نمي دونم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟ به هر حال من كار خودم

را ميكنم و چيكار دارم كه قبلا هم يكي گفته يا نگفته !!!!!!

شما هم كه حتما مطمئنيد من سرقت ادبي نمي كنم و كار خودمه !!!!

گفتا  بیا کنارم

گفتم  که راه دور است

گفتا که این چنین است

گفتم که نا ، ندارم

گفتا به سر ، بیا ، تو

گفتم دلم گرفته

گفتا دلت شکسته

گفتم تو را چه گویم

گفتا خموش ، ابله

گفتم اگر نگویم ، دل میرود ز دستم

گفتا اگر بگویی ، جان میرود ز دستت

گفتم چرا توئی ؟؟ من !!!

گفتا منم ، تو هستم !!!!

خوب حق دارید چون دیگه دل و دماغ آپ کردن ندارم

از م . ک عزیز متشکرم که هنوز به یاد ما هست .

آبجی نمکدونیه گلم هم ، که بختش باز شده و امیدوارم

خوشبخت بشه ، ما رو ترک کرد , پلاك 5 كوچه وبلاگيها رو خالي از

سكنه گذاشت و رفت . نمي تونم بگم خوشحالم

چون هنوز خيلي براش زود بود كه با مشكلات زندگي درگير بشه ولي

نمكيه ديگه ، يه نموره از سنش بيشتر ميفهمه و زودتر بزرگ شده

به هر حال من كه نمي تونم دلتنگيمو ، پنهون كنم . اين چند سطر رو هم

به ياد نمك زندگيه مجازيمون نوشتم :

رفتی و درد دل این همه دوست

تا ابد ماند به روی جان و پوست

ای نمک ای شادیه جانهای ما

ای که رفتی ناگهان از رای ما

کاش میشد خواب را پایان دهم

صبح گردد شام را پایان دهم

حیف از آن دنیای بی پروای تو

حیف از آن وادیه هوی و های تو

کاش آن کس که برایش سوختی

جمع یاران و وفاداران همه افروختی

هم دل و هم کفو و هم رایت بود

زین سپس یار وفادارت بود

تا که باشد روح ما هم در امان

از پریشان حالیه این لوطیان


از طرف داداش بصیر که خیلی بی تابی میکنه و رئیسش !!!!!!!!!!!!!!!

غریبه

در راه مهد کودک

می خواند و می گشت

به خانه بر می گشت

که دید از یک ماشین

مهدی آمد به پایین 

به مینا جون گفت :((مینا!

سوار بشو تو ماشین!

ای دوست مهربانم !

شما را می رسانم!))

مینا گفتش با خنده:

((آی مهدی راننده!

زود باش برو از این جا

غریبه هستی با ما

مامان مینا تو خونه

تو گوش من می خونه:

توی ماشین مهدی

 هر گز سوار نمی شی))!

مینا جان سلام

مرسی از 4 تا کامنتی که گذاشتی

عزیز برادر , مامانت خوب گفته , آفرین که حرفشو گوش میدی

تو ماشین مهدی و .... نقل و نبات خیرات نمی کنند فقط :

حرفای عشقولانه

که پشتوانه نداره

اگر مینا سوار شه

پشیمونی میاره

اونوقت میگن داداشیت شاعر نیست

مینا جون این شعر را برای بچه های کوچولوی ناز گفته :

یکی بود یکی نبود
غیر خدا هیچکی نبود
فرشته ها فرشته ها
اینجا همش فرشته بود
فرشته های کوچولو
نازو قشنگ وتپلو
فرشته آی فرشته
نگاه تو ، نه زشته
غمها رو کرده رشته
رو چشم تو نوشته
شیطونی و فرشته
آقا پسرامون کوچولو
خانوم دخترامثل هلو
قلب تون وای ،چه کوچولو
برا دردامون دارو
غصه رو کرده جارو
برده به شهر جادو
خوشگل من نه زشته
رو قلب اون نوشته
شیطونی و فرشته
دستای تو قد یه خال
رو شونهات داری 2 بال
رو آسمون قلب من
فقط تویی تو هر سال
رو دستاتم نوشته
شیطونی و فرشته
شیطونی و فرشته
شیطونی و فرشته

مینا

فرشته آی فرشته

بخور تو آش رشته

همین !!!!!!!!!!!

داداش رضا 

یادتون میاد همین چند روز پیش بود....

من ادامه شعر مینا را براتون گفتم و بعد

این جوری تمومش کردم :

(((حالا ديگه تموم شد؟؟؟

نه بابا جون شروع شد

نوبت به خوباش رسيد

مينا به داداش رسيد

از اين به بعد براتون

حرف ميزنيم فراوون            )))))))))))))

یادتون باشه روی هیچ چیزی توی این دنیا نباید حساب باز کرد

شروعی که خیلی زود تموم شد ، من هنوز در شکُ  ناشی از

این پایان زود هنگام هستم . از این به بعد باید تنها براتون بنویسم .؟؟؟

نه !!!! یه راهی به نظرم رسید   هر کدوم از شما که میتونید یه شعر برام بفرستید

اون وقت من به اسم خودتون و به یاد مینا ، میذارمش توی یه پست و خودم هم یه چیزایی

برای جوابیه اش به رسم قرار قبلی کوچه وبلاگیها با مینا ،  بهش اضافه میکنم

این جوری ، کوچه وبلاگیها میتونه زنده بمونه به یاد کسی که انگیزه بوجود اومدنش را

تولید کرد   برای رفع هر مشکلی باید راه خودش رو پیدا کرد ، مگه نه ؟؟؟؟؟؟؟

 اومدم یه سر به وب بزنم که دیدم به به چه دسته گلی به آب داده

این طرحهای منورالفکریه ما ، یعنی خان داداش!!!!!!!!!!!!!

چی شده ؟ دیگه میخواستید چی بشه ؟؟؟

ماجرا از اواسط بهمن ۸۵ شروع شد . من که سالهاست حس و حال معر نوشتن رو نداشتم ،

با شعرگونه های مینا دوباره سر ذوق اومدم ، تقریبا همه پستهای اون رو با کامنتهای معر گونه !!!!

خودم جواب میدادم .

از طرفی مینا تنها کسی از لیست دوستان من بود که تکلیفش معلوم بود و برای خودش یه مهدی

داشت و داره ، که موجب میشد من راحت تر از بقیه شما عزیزان براش کامنت بذارم چون رابطه ما

سه طرفه بود و سایر محدودیتهایی که من با شماها دارم با اون دو تا نداشتم ، یعنی کامنتهام برای

یه زوج بود ......... بگذریم ، گذشت و گذشت تا اینکه امر به جناب خان داداش مشتبه شد که این

کامنتهایی که توی وبلاگ مینا میذاره ، خودش یه دیوان اشعار!!!!!! شده و به ذهنش خطور کرد که

این مجموعه پستهای مینا و کامنتهای داداش رضا رو توی وبلاگ جداگونه گردآوری کنه !!!!!!!!!!!!!

بقیه داستان رو هم که خودتون میدونید ، منجر شد به تاسیس وبلاگ کوچه وبلاگیها ....

اما تا این جای داستان مشکلی نبود ، مشکل از اون جایی شروع شد که آقا مهدی ما ، ساز مخالف

رو کوک کرد و با رفتارش مینای خوب ما رو مجبور کرد نه تنها از کوچه وبلاگیها دست بکشه که حتی

وبلاگ خودش رو هم تعطیل کنه .

نمی دونم این وسط من چقدر مقصرم ولی برای از دست دادن شعرهای جدید مینا و اینکه دیگه توی

 جمع ما نیست واقعا و از صمیم دل متاسفم و از مینای خوب ، عذرخواهی میکنم که در این فصل

 امتحانات و درگیری های زیادی که داره ، موجب شدم که درگیری عاطفی هم پیدا کنه 

و امیدوارم با کاری که کرده آقا مهدی قدرشو بدونه و شرایط مناسب برای آرامشش فراهم کنه .

من از طرف تمام  اهالی کوچه وبلاگیها برای هر دو شون آینده ای روشن آرزو میکنم و سعی میکنم

هدفی رو که برای اون این وبلاگ را ساختیم دنبال کنم و پستهای قبلی مینا و کامنتهای خودم رو از

وبلاگ مینا جمع کنم بیارم اینجا .

داداش رضا

 پي نوشت : من از پلاك شماره ۱ كوچه ، نقل مكان كردم به پلاك ۲۱ تا هم از مينا دور بشم كه

مشكل ديگه  اي براش پيش نياد و هم سارا ، خواهر خوب مينا رو همسايه اش كنم در پلاك ۱

كه بتونه تنهايي اش را كمتر كند

                                                  بنام  خدا

یه مینا بود   یه داداش
مهدی بود  کنارش کاش
مهدی بودش قلب مینا
رو چشمشم داداش رضا

تو کوچه وبلاگیها
مینا نبود هیچوقت تنها
لیلا بودش ندا بودش
یوسف بی ریا بودش
بهار خوب مامانی
داداش خوبش عرفانی 
دهکده ایرونیها  
جای همه وبلاگیها
سارا جونش خانوم گلش
علی با حرف تپلش 
فیلسوف ما آق افلاطون
تو کوچمون بوی توتون
شهرام شب آرزوها
فرهاد توی قصه ها
مرتضی بود چرا تنها
ته کوچه خانوم رها
محمد و نصیحتهاش
قصه های بی انتهاش
ماهی کوچولو تو تنگش
یاشار با حرف گنگش
احمس و باخودش بودش
مسعود مهدی هم بودش
وقتی مینا می رفت بخواب
میومدش خانوم مهتاب
چراغعلی بافرقونش  
سجاد، مامان به قربونش
خر بزرگ بانظراش
نیوشا جون با اون کاراش
بچه بودش زمستونیش
بهمن بودش تابستونیش
ته کوچمون روح بارون
سرکوچه عاشق فراوون
پناه عشق گاهی بودش
کنارمون هادی بودش 
حامد دلشکسته بود
نه ، وبلاگی بسته نبود 
 توقلبمون یه قاصدک  
 نفروختیمش به بادبادک 
 رو چشممون بود روس لاور
تو دستامون نبود تراول
کوچه ما با خندهاش

کسی نبود غم رو لباش
تو کوچه ی وبلاگیها
همه بودن چه بی ریا
قصه این وبلاگیها
همیشه بود بی انتها

 مينا  

 منم ، بگم از كوچه وبلاگيها؟؟؟؟